by |
ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਪਰ ਜਿਸ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੇਟ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਭਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਵਸੀਲਾ ਵੀ ਉਹੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਰੱਬ ਨੇ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿਰਜਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਅੰਦਰ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਗੁਣ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਲੋੜ ਕੇਵਲ ਉਸ ਗੁਣ ਨੂੰ ਵੇਲੇ ਸਿਰ ਪਛਾਣਨ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸਮਾਂ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਸਮਰੱਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਉਹ ਜੀਵਨ ਦੀ ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੋ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਇਕੱਠੇ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਮੁੰਡਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਡਾਕਟਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਇੰਜੀਨੀਅਰ, ਜਦਕਿ ਕਈਆਂ ਲਈ ਦੋ ਵੇਲਿਆਂ ਦੀ ਰੋਟੀ ਕਮਾਉਣੀ ਵੀ ਔਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਹੇਸ਼ ਯੂਨੀਵਰਸਿਟੀ ਦਾ ਇੱਕ ਸਧਾਰਨ ਜਿਹਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸੀ। ਆਰਥਿਕ ਪੱਖੋਂ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਪੱਖੋਂ ਬੜਾ ਅਮੀਰ ਸੀ। ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਭਰਪੂਰ ਸਹਿਯੋਗ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਮਾਈਕ ਫੜਦਾ, ਤਾਂ ਸਾਰਾ ਪੰਡਾਲ ਤਾੜੀਆਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਨਾਲ ਗੂੰਜ ਉੱਠਦਾ। ਇਹ ਹੁਨਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਕੂਲੀ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸੀ। ਹੋਵੇ ਵੀ ਕਿਉਂ ਨਾ! ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਗੀਤ ਅਤੇ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਭਾਸ਼ਣ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਮੁਕਾਬਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲਈ ਸਦਾ ਹੱਲਾਸ਼ੇਰੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲਾ ਲਏ ਅਜੇ ਬਹੁਤਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਇਆ ਕਿ ਹਰ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਕਾਬਲੀਅਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਮਾਤ ਦਾ ਆਗੂ ਚੁਣ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਪੂਰੇ ਕਾਲਜ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਚੰਗਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸੀ, ਪਰ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਰੋਅਬ ਨਹੀਂ ਪਾਇਆ। ਉਹ ਹਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰੀ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਸੀ। ਲੋਕ-ਸੇਵਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਤਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਰਸੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲੀ ਸੀ। ਕਾਲਜ ਦੀ ਪੜ੍ਹਾਈ ਮੁਕਾਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਆਰ.ਐੱਸ.ਐੱਸ. ਅਤੇ ਫਿਰ ਉੱਥੋਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰੋਟਰੀ ਕਲੱਬ ਦਾ ਮੈਂਬਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਵੱਧ-ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣ ਲੱਗਾ। ਸਰਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗ਼ਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਲ ਵੰਡਦਾ, ਈਦ ਮੌਕੇ ਲੁੰਗੀਆਂ ਦਿੰਦਾ, ਦੁਸਹਿਰੇ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋੜਵੰਦ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜੀਆਂ ਵੰਡਦਾ ਅਤੇ ਨਿੱਕੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕਾਪੀਆਂ, ਕਿਤਾਬਾਂ, ਕਲਮਾਂ ਤੇ ਪੜ੍ਹਨ-ਖੇਡਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਸਾਮਾਨ ਮੁਹੱਈਆ ਕਰਵਾਉਂਦਾ। ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਜੇ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰ ਪੈ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਮਹੇਸ਼ ਬਿਨਾਂ ਦੇਰ ਕੀਤਿਆਂ ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਰਕਾਰੀ ਦਫ਼ਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਪਛਾਣ ਬਣ ਗਈ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਲੋਕ-ਸੇਵਾ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਹੋਰ ਵੀ ਪ੍ਰਬਲ ਹੁੰਦੀ ਗਈ। ਅਗਲੇ ਵਰ੍ਹੇ ਵਿਧਾਨ ਸਭਾ ਦੀ ਚੋਣ ਹੋਣੀ ਸੀ। ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਵੀ ਉਮੀਦਵਾਰ ਵਜੋਂ ਆਪਣਾ ਨਾਮਜ਼ਦਗੀ ਪੱਤਰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਬਣਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਚੋਣ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਭਰਪੂਰ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ। ਮਹੇਸ਼ ਚੋਣ ਜਿੱਤ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪੂਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਜੁਟ ਗਿਆ। ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਦੇ ਹਲਕੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੜਕ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਈ। ਵਿਧਾਇਕ ਬਣਨ ਮਗਰੋਂ ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕੋਈ ਟਿਕਾਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਠੇਕੇਦਾਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਕੰਮ ਆਰੰਭ ਦਿੱਤਾ। ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਸੜਕ ਬਣ ਕੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਈ। ਸੜਕ ਬਣਨ ਮਗਰੋਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਇਸੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹੋਣ ਲੱਗੀ। ਬਰਸਾਤ ਦਾ ਮੌਸਮ ਸੀ। ਮਹੇਸ਼ ਦੀ ਧੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਹੁਣ ਵੱਡੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਪਰ ਬਚਪਨ ਵਾਲਾ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਰਾਰਤੀ ਤੇ ਚੁਲਬੁਲਾ ਸੁਭਾਅ ਅਜੇ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਵਰਗਾ ਹੀ ਸੀ। ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਜ਼ਾਰ ਦੀ ਦੂਰੀ ਕੋਈ ਇੱਕ ਕਿਲੋਮੀਟਰ ਦੇ ਕਰੀਬ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਪੈਦਲ ਜਾਣ ਲਈ ਰਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਮੀਂਹ ਪੈਣ ਕਾਰਨ ਸੜਕ ਦੇ ਟੋਇਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਿਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਅਚਾਨਕ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਨੇੜੇ ਮੌਜੂਦ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਡਾਕਟਰ ਕੋਲ ਲੈ ਗਏ ਅਤੇ ਮਗਰੋਂ ਘਰ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਲੱਤ ਉੱਤੇ ਡੂੰਘੀ ਸੱਟ ਲੱਗੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਆਰਾਮ ਕਰਨਾ ਪੈਣਾ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹੇਸ਼ ਨੂੰ ਬੜਾ ਦੁੱਖ ਹੋਇਆ। ਹੁਣ ਮਾਂ-ਪਿਉ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣਾ ਬਹੁਤਾ ਸਮਾਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਕੋਲ ਹੀ ਬਿਤਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਪਾਪਾ, ਇਹ ਸੜਕ ਇੰਨੀ ਛੇਤੀ ਕਿਵੇਂ ਟੁੱਟ ਗਈ? ਅਜੇ ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਬਣਿਆਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਟੋਏ ਪੈ ਗਏ ਹਨ। ਮੈਂ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਟੋਇਆਂ ਕਰਕੇ ਹੀ ਡਿੱਗੀ ਹਾਂ।” ਮਹੇਸ਼ ਚੁੱਪਚਾਪ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣਦਾ ਰਿਹਾ। ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਮਗਰੋਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤ, ਇਸ ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਗੱਡੀਆਂ ਚੱਲਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੰਨੀ ਆਵਾਜਾਈ ਹੋਵੇਗੀ ਤਾਂ ਸੜਕ ਟੁੱਟੇਗੀ ਹੀ।” ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ। ਰੋਸ਼ਨੀ ਝੱਟ ਬੋਲੀ, “ਨਹੀਂ ਪਾਪਾ, ਇਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਫ਼ਰਕ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਸਾਡੇ ਸੀਮੈਂਟ ਦੇ ਗੋਦਾਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤਾਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬੋਰੀਆਂ ਰੱਖੀਆਂ ਤੇ ਚੁੱਕੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਦਾ ਫ਼ਰਸ਼ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਟੁੱਟਦਾ! ਮੈਨੂੰ ਜੇ ਇਹ ਸੜਕ ਬਣਵਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਾਂਗੀ ਨਹੀਂ।” ਨੇੜੇ ਹੀ ਬੈਠੇ ਦਾਦਾ ਜੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੜੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਹੇਸ਼ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਛਾਈ ਬੇਚੈਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸਨ। ਕੁਝ ਦੇਰ ਬਾਅਦ ਰੋਸ਼ਨੀ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਦਾਦਾ ਜੀ ਨੇ ਵਿਅੰਗਮਈ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ, “ਹੁਣ ਪਛਤਾਇਆਂ ਕੀ ਬਣਨਾ, ਜਦੋਂ ਚਿੜੀਆਂ ਖੇਤ ਚੁਗ ਗਈਆਂ! ਇਸੇ ਲਈ ਤਾਂ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬਹੁਤਾ ਲਾਲਚ ਬੁਰੀ ਬਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਉਂਝ ਹੀ ਤੀਹ ਫ਼ੀਸਦੀ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਹੋਰ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਨਕਲੀ ਸੀਮੈਂਟ, ਮਿੱਟੀ ਮਿਲੀ ਰੇਤ ਅਤੇ ਘਟੀਆ ਸਾਮਾਨ ਵਰਤ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਮਿਲਿਆ? ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਬਸ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੜਕ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਹੀ ਧੁਨ ਸਵਾਰ ਸੀ।” ਮਹੇਸ਼ ਸਿਰ ਝੁਕਾਈ ਚੁੱਪਚਾਪ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਣਦਾ ਰਿਹਾ। ਦਾਦਾ ਜੀ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, “ਅਜੇ ਵੀ ਵੇਲਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਲੈ। ਇਹ ਨਕਲੀ, ਜਾਅਲੀ ਤੇ ਦੋ-ਨੰਬਰੀ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ। ਅਜੇ ਵੀ ਡੁੱਲ੍ਹੇ ਬੇਰਾਂ ਦਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵਿਗੜਿਆ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰ ਲੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਮਗਰੋਂ ਤੈਨੂੰ ਕੋਈ ਪੁੱਛੇਗਾ ਵੀ ਨਹੀਂ।” ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, “ਹਾਂ ਬਾਬੂ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਆਖਦੇ ਹੋ। ਅੱਗੋਂ ਮੈਂ ਹਰ ਗੱਲ ਦਾ ਪੂਰਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਾਂਗਾ।” ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਮਹੇਸ਼ ਨੇ ਹਰ ਬਿੱਲ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹਲਕੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਉਸਾਰੀ ਕਾਰਜ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸਮੱਗਰੀ ਦੀ ਆਪ ਜਾਂਚ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਸੱਲੀ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ ਹੀ ਉਹ ਸਮੱਗਰੀ ਨੂੰ ਉਸਾਰੀ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਦਿੰਦਾ। ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਲਕੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪੂਰੇ ਸੂਬੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਇਮਾਨਦਾਰ ਵਿਧਾਇਕ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ। ਉਹ ਹੋਰਨਾਂ ਵਿਧਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸਾਰੀ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਆਰੀ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਸਮੱਗਰੀ ਵਰਤਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ। ਉਸ ਨੇ ਪੂਰੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਠੇਕੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ— “ਜੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਘਟੀਆ ਜਾਂ ਦੋ-ਨੰਬਰੀ ਸਾਮਾਨ ਵਰਤਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੀਮਤ ਉੱਤੇ ਬਖ਼ਸ਼ਾਂਗਾ ਨਹੀਂ।” ਮਹੇਸ਼ ਦਾ ਇਹ ਬਦਲਿਆ ਰੂਪ ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਪਿੰਡ ਵਾਸੀ, ਅਧਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਠੇਕੇਦਾਰ ਹੈਰਾਨ ਸਨ। ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਮਾਣ ਹੋਣ ਲੱਗਾ। ਭਾਵੇਂ ਕੁਝ ਠੇਕੇਦਾਰ ਉਸ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਵੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਸਨ, ਪਰ ਮਹੇਸ਼ ਆਪਣੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਰਿਹਾ। ਦਾਦਾ ਜੀ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, “ਪੁੱਤਰਾ, ਸੱਚ ਦਾ ਰਾਹ ਔਖਾ ਜ਼ਰੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਸੱਚ ਦੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।” ਮਹੇਸ਼ ਮੁਸਕਰਾਇਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ, “ਹਾਂ ਪਾਪਾ ਜੀ। ਬਸ ਤੁਸੀਂ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਦਾ ਮੈਨੂੰ ਸਹੀ ਰਾਹ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਰਹਿਓ।” ਇਹ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਦਾਦਾ ਜੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੰਤੋਖ ਅਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਖਿੜ ਉੱਠਿਆ। ਡੌਲੀ ਸ਼ਾਹ |
|
*’ਲਿਖਾਰੀ’ ਵਿਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਹੀ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟਾਏ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ‘ਲਿਖਾਰੀ’ ਦਾ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਲਿਖਤ ਵਿਚ ਪ੍ਰਗਟਾਏ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਕੇਵਲ ‘ਰਚਨਾ’ ਦਾ ਕਰਤਾ ਹੋਵੇਗਾ। |
ਡੌਲੀ ਸ਼ਾਹ,
ਨੇੜੇ ਪੀਐਚਈ,
ਡਾਕਖਾਨਾ ਸੁਲਤਾਨੀ ਛੋਰਾ,
ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਹੈਲਾਕੰਦੀ-788162
(ਆਸਾਮ)
+91 9395726158
डोली शाह
निकट- पी एच ई
पोस्ट- सुल्तानी छोरा
जिला- हैलाकंदी
असम -788162
मोबाइल -9395726158
